
در تنگنای حیرتم از نخوت رغیب / یارب مباد آنکه گدا معتبر شود
بسم ا... الرحمن الرحیم / وانذرهم یوم الحسره اذا قضی الامر

Tehran Times Political Desk: Stephen Lendman is a research associate of the Centre for Research on Globalization based in Canada.
He holds a master degree in journalism from Harvard and is a co-writer of The Iraq Quagmire: The Price of Imperial Arrogance.
Kourosh Ziabari conducted an interview with Mr. Lendman for the Tehran Times in which he discusses Western media outlets’ anti-Iranian and pro-Israeli bias and the corporate media’s one-sided coverage of the Zionist regime’s merciless attack on Gaza. Following is an excerpt of the interview:
Q: In your view, what is the reason for the Unites States’ double standards toward the Iranian nuclear program?
A: America’s relationship with Iran is long and disturbing going back to the 1953 CIA coup against Mohammad Mossadegh. It was the agency’s first one ever, followed by decades of more, assassinating foreign leaders, and all the rest. A true rogue operation that reins terror against America’s enemies, generally posing no threat whatever to us or anyone else.
As for relations today, I see no change whatever under Obama. Talk about negotiating or conciliation is meaningless. Washington doesn’t negotiate. It demands and unless it gets compliance will stop at nothing to get its way. So against Iran there have been repeated rounds of sanctions and threats of war. Over what? Iran is remaining out of America’s orbit of influence and it’s commercial nuclear program is perfectly legal. Iran signed the NPT and as far as it’s known, is in compliance. Yet it’s an enemy. In contrast, Israel, India, and Pakistan signed nothing, have nuclear weapons, and are nuclear outlaws. No problem with Washington or the West because they’re valued allies.
Foreign Policy Journal: Andy Worthington is a British investigative journalist and historian. His recent book The Guantánamo Files: The Stories of the 774 Detainees in America’s Illegal Prison, is a key resource of information for those who want to have a collection of detailed dossiers of Guantánamo captives, their nationalities, family background and the illegal excuses for which they had been jailed. He has opened up several cases to investigate the terrible and heart-rending methods of torturing which the prisoners of America’s underground jails have been subject to during the tenure of George W. Bush. He has also unveiled that Dick Cheney, the then-Vice President of the US, was a prominent accomplice in the criminal treatment of teenage prisoners in Guantánamo Bay, such as Mohammed El-Gharani, the 14-year old Saudi boy who spent one-third of his life in the custody of America and has been persecuted in the most humiliating and shameful manner. In an exclusive interview, Andy Worthington revealed that Guantánamo prison has been an international cage with detainees from 47 countries who were mainly put there without any habeas corpus, trial or official charge.
Andy Worthington and Kourosh Ziabari: Iranian journalist Kourosh Ziabari recently interviewed me by email about my book The Guantánamo Files, and my opinions about the Obama administration’s approach to foreign policy and the “War on Terror.” The interview was published on the website Foreign Policy Journal (as “Aberrations of Bush undermined every branch of US government: British Historian”).

Kourosh Ziabari - AlArabiya: Everybody admits at the first glance that there should be an interlaced correlation between “Journalism” and “Ethics”; the two sublime concepts which shape a major part of our cognition, identity and discretion. Journalism as a profession that shapes our knowledge of the external, tangible world and Ethics as the fundamental of our human personality, that helps us explore and reinstate the lost values of our innate principles.
However, the 22 days of lethal offensive in Gaza, proved that these concepts are segregated from each other outlandishly. I’m neither anti-Israeli nor pro-Palestinian as my profession as a journalist demands me to be objective and impartial.
At the first days of escalating conflicts, I just tried to keep silent, contemplate and observe the realities, consider the remarks of both sides and estimate the international reflections.
Israel has been claiming that its sole targets were militants, not the civilians; furthermore, it started to pretend that raids on Gaza constitute the policy of retaliation against Hamas and there would be nothing to do with the citizens of Gaza.
Then, I used to watch the TV channels and explore the news websites; Ramattan, Aljazeera, CNN, Press TV, BBC etc. There were a gigantic contradiction between what the footages have been narrating and what the Israeli officials have been asserting. Even BBC, which is now under fire for its slanted, pro-Israeli biased coverage on Gaza, had used to publish the civilian death tolls frequently. 100, 200, 300, 400, 800 and the carnages were being accumulated one day after another.

Turkish Weekly Journal, Kourosh Ziabari: Indisputably, the main factor of recent tensions in the Middle East should be sought in the intervening hands of foreign powers that have long destabilized the region and inflamed the bursts of conflict between the Muslim countries.
In addition to the illegitimate and catastrophic invasion of Afghanistan and Iraq which has caused a tragic rate of 3 million civilian casualties, the ardent and fervent lobbying of western powers who seek the demonization of Iran for its neighboring Arab partners may well be named another disastrous project which the US and its European allies have been getting done in the past years.
At the outset, the American leaders used to recognize the sensitivities of both Iranian and Arab nations perspicaciously, so that they could initiate a seditious project of arousing clash and controversy among them. They subsequently, set off their plan with a few green lights to the Arab leaders who were doubtful about undermining and threatening their Iran-related interests by engaging in the war-game.
Everything started with the publication of National Geographic's 2001 edition, where the term "Arabian Gulf" where put in the parenthesis beneath the name of Persian Gulf on the map; however, "Arabian Gulf" was not the whole story. National Geographic's other recipe for the Iranians was the eccentric pretension over the islands of Abu Musa, Lesser and Greater Tunbs where the statement of "occupied by Iran since 1903" had been put in the parenthesis next to the name of Islands on the map.
The outlandish and unprecedented action of American magazine outraged Iranians as well as the historians, archaeologists and cartographers worldwide, who had not experienced such a name distortion in a western publication until that time.

استاد هارون یحیی (Harun Yahya) متولد سال 1956 میلادی در ترکیه (با نام مستعار عدنان اوکتار) را شاید بتوان برجستهترین، معتبرترین و سرشناسترین دانشمند غیرروحانی جهان اسلام دانست. او که بیش از 200 کتاب به 20 زبان زندهی دنیا از جمله فارسی منتشر کرده، یکی از سرسختترین مخالفان نظریهی داروینیسم است و مناظرههای تلویزیونی او با ریچارد داوکینز، دانشمند سرشناس انگلیسی و نظریهپرداز فرضیهی "فراگشتگری" و "خلقت تکوینی" در سراسر جهان، میلیونها بیننده را به خود جلب کرده است.
انتشارات Harun Yahya Publications در استانبول ترکیه، بیش از 1 میلیون نسخه از آثار وی را تا به امروز به فروش رسانده و در ایران نیز برخی از کتابهای این استاد بزرگ که با موضوع معرفی دین اسلام برای کودکان نوشته شدهاند، به ترجمه و چاپ کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رسیده است.
این دانشمند ضدصهیونیست همچنین با بیش از 100 شبکهی تلویزیونی و سیصد روزنامه در سراسر جهان مصاحبه و گفتوگو انجام داده که برخی از مهمترین آنها از این قرارند:
- مصاحبه با تلویزیون ملی سوئد
- مصاحبه با الجزیرهی قطر
- مصاحبه با شبکهی BBC انگلیس
- مصاحبه با روزنامهی اشپیگل آلمان
- مصاحبه با روزنامهی Irish Times ایرلند
- مصاحبه با روزنامهی گاردین انگلیس
به لطف و یاری خدا، موفق شدم در آستانهی دویستمین سالگرد تولد داروین و در پی فجایع دلخراش غزه، گفتوگویی با استاد یحیی انجام دهم که در آن، از ماتریالیسم به عنوان اساس فساد اقتصادی، داروینیسم به عنوان یک نظریهی انحرافی در حوزهی علوم تجربی و آیندهی سیاسی جهان اسلام در سایهی رویکرد متعالی و موحدانه به زندگی پرداخته شده است.
متن انگلیسی این گفتوگو در روزنامهی تهران تایمز و خبرگزاری مهر منتشر شده که از لینکهای زیر میتوانید دریافت و مطالعه کنید:

تلاكسكالا: در همبستگی با تمام کسانی که در آوریل 2009 در استراسبورگ و بادن-بادن در اعتراض به نشست سران "سازمان پیمان آتلانتیک شمالی" به مناسبت شصتمین سالگرد پیدایش این سازمان تظاهرات خواهند کرد، ما خواهان اعتراضات مردمی به عنوان نقطهی آغاز کمپین بر علیه ناتو و نظامیسازی اتحادیهی اروپا هستیم و میخواهیم که این مطالبات در صدر برنامههای کمپین قرار بگیرد:
· خارج شدن همهی نیروهای خارجی از افغانستان
· خارج شدن همهی نیروهای خارجی از عراق و پایان یافتن حمایت آلمان از اشغال عراق
· همبستگی با مقاومت قانونی و مشروع مردم خاور نزدیک و خاورمیانه در برابر جنگ و اشغالگری
· پایان محاصرهی نوار غزه، تخریب دیوار نژادپرستانهی حایل و شهرکسازیهای غیرقانونی اسراییل
· پایان تهدیدهای جنگ علیه ایران
· نه گفتن به ناتو و اتحادیهی اروپا در بالکان، خروج نیروها. به رسمیت شناختن کوزوو از ابتدا، بیدلیل و بیمعنا بوده است.
· متوقف شدن محاکمهی یکجانبهی یوگسلاوی و روآندا که قوانین بینالمللی را نقض میکند و به بخشی از سیاستهای تبلیغاتی و شستوشوی مغزی توسط ناتو تبدیل شده است.
· مقاومت در برابر گسترش شرقی ناتو از جانب اوکراین و گرجستان
· همبستگی با مقاومت در برابر طرح ایالات متحده برای نصب سپر موشکی در جمهوری چک و لهستان
تقریباً در همهی درگیریهای جهان، اعضای ناتو حداقل یکی از موانع اصلی در رسیدن به راه حل صلحآمیز و دیپلماتیک به شمار میروند. ناتو، توسعهی دموکراتیک کشورها را زیر سوال میبرد، قدرت تصمیمگیری ملتها را با مانع روبه رو میسازد و در نتیجه پایههای رفاه اجتماعی و اقتصاد برابر و قابل تحمل در سراسر جهان را تخریب میکند.
پس از یک مجموعه جنگهای نابرابر علیه عراق در سال 1991، سومالی در سال 1992، یوگسلاوی در سال 1999، افغانستان در سال 2001 و عراق در سال 2003 به علاوهی جنگهای نیابتی به وسیلهی شورشیان در جمهوری دموکراتیک کنگو (1998)، جنگ اسراییل علیه لبنان (2006) و جنگ گرجستان علیه روسیه (2008)، مردم با هوشیاری از همدیگر میپرسند: دیگر از کدام خطر آمریکا و متحدانش باید بترسیم؟ آیا جنگ و اشغال در افغانستان باز هم تشدید خواهد شد؟ آیا هند و پاکستان ناامن و ناپایدار خواهند گشت؟ آیا ایران به وسیلهی عملیات تروریستی تهدید خواهد شد؟ آیا راه مستقلی که ونزوئلا، کوبا و سایر کشورهای آمریکای لاتین در پیش گرفتهاند، با تجاوز نظامی تخریب خواهد گشت؟
از دیدگاه بحرانهای افزایندهی اقتصادی، مردم به خوبی در خاطر دارند که در طول بحران اقتصادی دههی 1930، قدرتهای امپریالی تلاش کردند تا راه حل را از طریق میلیتاریسم و فزونخواهی نظامی بیابند که نهایتاً منجر به فاجعهی جنگ جهانی دوم شد.
پاسخ جنبش صلح به سیاستهای ناتو باید همخوان و مطابق با خطرهای رو به افزایش باشد. در نتیجه از همهی انسانهای سالم و متفکر خواهش میکنیم، به ما یاری دهید تا یک مبارزهی پایدار، همهجانبه و مصمم علیه ناتو راه اندازی کنیم. به ما کمک کنید تا استراتژیهایی برای بسیج کردن نیروهای مخالف در برابر ناتو از سراسر جهان تدوین کنیم.
به ما کمک کنید تا در زمان مناسب، خطرات واقعی را درک کنیم و زنگ خطر را به صدا درآوریم تا هر چه قدر که میتوانیم، برای اقدامات دفاعی، افراد مختلف را بسیج کنیم.
به ما کمک کنید تا دروغهای هدفمند در مورد جنگ را فاش کنیم و شستوشوی مغزی را با دادن اطلاعات صحیح و آموزشهای دقیق پاسخ دهیم.
به ما کمک کنید تا با ارادهی قوی این هدف را که کشورها عضو به تنهایی و به شکل یکجانبه از عضویت در ناتو انصراف دهند، گسترش دهیم.
هر قدمی که ناتو را تضعیف کند، گسترش صلح و پیشرفت در سراسر جهان را تقویت خواهد کرد. بیست سال پس از پایان اعتبار قرارداد ورشو، مهلت انقضای پیمان ناتو حالا دیگر مدتهاست که سر رسیده.
**
اتحادیهی اروپا به موازات گسترش ناتو در امتداد اروپای شرقی و اروپای جنوب شرقی گسترش و بسط یافته است. اروپا بار دیگر توسط مرزهای بیرونی اتحادیهی اروپا، دچار شکاف و گسست شده است. اتحادیهی اروپا به ابزاری جهت مقابله با روسیه و بلاروس بدل گشته است. دکترین ستیز و مبارزهی پیشگیرانهی ناتو و آمریکا امروز در اتحادیهی اروپا نیز به کار گرفته میشود. حضور مداوم نیروهای مداخلهگر اروپا در سراسر جهان و هماهنگ با ناتو با استفاده از بهانهی "ماموریتهای بشردوستانه"، "مبارزه با تروریسم" و یا "مدیریت بحران" رو به افزایش است. با هدف سلطهی سیاسی، احاطهی بازارهای اقتصادی و چپاول سایر منابع ملتها، همکاری بین اتحادیهی اروپا، آمریکا و ناتو به شکل معناداری در حال شدت یافتن است.
اتحادیهی اروپا از اعضایش میخواهد تا گسترش زرادخانهها و نظامیگری را ادامه دهند. در یک گام مشترک با آمریکا و ناتو و با مکانیزمهای اتحادیهی اروپا، دولتهای اروپایی به دنبال راههای هستند که حقوق دموکراتیک را محدود کنند، موفقیت در امور نرمافزاری را از بین ببرند و رویکردهای سرکوبگرانه در مقابل جنبشهای مردمی در پیش بگیرند.
از دیدگاه شخصیت و ویژگی اتحادیهی اروپا به عنوان یک اتحادیهی امپریالیستی دولتهای اروپایی، و با وجود تاکتیکهای قدرتمدارانه، هیچ جایی از استقلال اروپا و رهاییاش از قیومیت ابرقدرت امپریالیست باقی نمیماند.
با این حال، تناقضهای داخلی اتحادیهی اروپا، رقابت همهی دولتهای امپریالیست در برابر یکدیگر، سقوط و شکست سیاستهای اتحادیه، رویکرد منفی هلند، فرانسه و ایرلند به ناتو، مخالفتها و سرپیچیها از تصمیمات ناتو، همهی این عوامل فرصتهایی را به وجود میآورند تا شکلهای جدیدی از همکاری میان مردم اروپا و شوروی سابق در کنار مردم مدیترانه، جهان عرب و سایر قارهها به وجود آید.
تنها اگر شرکای کوچکتر آمریکا و ناتو در برابر اتحاد سلطهجویانهی اتحادیهی اروپا ایستادگی کنند و مشروعیت خودخواندهی اتحادیهی اروپا فرو ریزد، تلاش برای مبارزه با نظامیسازی این اتحادیه به بار نشسته است.
**
در شرایط بحران فعلی که در قالب اقتصاد، روابط تجاری، توسعهی اجتماعی، فراهمآوری کالاها و شرایط زیستمحیطی روی میدهد، فرصتهای جدید در کنار تهدیدهای جدید، ظهور میکنند. سیاستهای نئولیبرالیسم پیش از این ثابت شده که ورشکسته و ناکارآمد هستند. سلطهی آمریکا بر جهان، شدیداً زیر سوال رفته است. تلاش برای متشکل کردن دوبارهی خاور میانه و نزدیک در راستای سیاستهای نئو-استعماری به پایان رسیده است چرا که نیروی استقلالطلبی و اتکای به نفس ملتها به شدت در برابر تشکیلات نظامی آمریکا و متحدانش ایستادگی کرده است. در آمریکای لاتین، افقهای جدیدی برای توسعهی ملی و اجتماعی باز شده است. ائتلافات جدید در کشورهایی مثل چین، روسیه، هند و برزیل در حال شکل گرفتن است که یک جهان چندقطبی را دنبال میکنند. زمان آن که امپریالیسم میتوانست با اقتدار و سربلندی در برابر سوسیالیسم و پایان تاریخ داد پیروزی سر دهد به پایان رسیده است. جهان به مرحلهیی از تلاشها و مبارزات ضد سلطه برای کسب استقلال، توسعهی اجتماعی و پیشرفت ملتها و کشورها وارد شده است.
مردودسازی قاطعانهی پیمان ناتو و ارتشهای کمکی آن در اتحادیه ی اروپا به عنوان قدرتهای برگزیدهی اقتصادی که در جهان گسترش مییابند، نشاندهندهی ملیگرایی افراطی، منزویسازی و استبداد اقتصادی نیست بلکه بازگرداندن اقتصاد و تمامیت ملی به عنوان یک پیشنیاز اساسی و ابتدایی برای یافتن یک راه اجتماعی و دموکراتیک به سوی پیشرفت و توسعه است. نه گفتن اساسی و قاطعانه به ناتو و اتحادیهی اروپا برای مدیریت بحران فعلی و ایجاد ساختارهای جدید همکاری بینالمللی برای سود رساندن به اکثریت مردم تلاشگر جهان، گریزناپذیر است.
کسانی که مرا میشناسند، یا نمیشناسند و واقعاً دوست دارند بشناسند، به خوبی خواهند دانست که به قضایا سیاه و سفید نگاه نمیکنم. در دیدگاه من، همهی انسانها مخلوقات ارزشمند پروردگار هستند که در صورت ارتکاب یک خطا یا اشتباه بزرگ، اگر آثار اجتماعی آن بر زندگی خیل عظیمی از انسانها تاثیر میگذارد، باید مواخذه و انتقاد شوند. همچنین من، همانند همهی شما معتقدم که پس از آخرین منجی (عج)، هیچ شخص معصوم و بیگناهی بر روی زمین ما فرود نیامد و هر کدام از ما در معرض خیل عظیمی از اشتباهات و خطاها هستیم، که باید در رفع آنها جداً بکوشیم.
من همانطور که یک روز از رییس جمهور کشورم به دلیل کاری، که در دیدگاه من ممکن است اشتباه باشد، انتقاد میکنم، روز دیگر نیز با افتخار او را میستایم که کاری شایسته و درخور انجام داده است. اصل انصاف نیز همین است. نه غلام کمربستهی کسی باشیم، نه دشمن خونی و ابدی کسی. البته این روش در دیدگاه ما ایرانیها، "دمدمی مزاج" و "بلاتکلیف" بودن تعبیر میشود چرا که هموطنان من انتظار دارند تمام مدت سال یا به انتقاد از یک چهرهی سیاسی بپردازم و یا او را تحسین کنم. یعنی حتماً یک برچسب سیاسی برای خودم برگزینم. "چپ" هستی یا "راست"؟ "اصلاح طلب" یا "اصولگرا"؟ "خاتمی" یا "احمدینژاد"؟ و تو نمیتوانی یک چهرهی بیطرف باشی که آدمها را تکبعدی نمیبیند و نمیخواهد منتسب به یک گروه و جناح باشد.
غرض از این مقدمهچینیها، اشاره به ماجراهایی بود که در روزهای اخیر، عادل فردوسیپور را در حد یک قهرمان ملی ارتقا داد. یک درگیری لفظی بین مجری و کارشناس برنامهی پربینندهی عادل فردوسی پور، با سخنگوی سازمان تربیت بدنی، که البته در آن، وسط کشیدن دوبارهی نام "خون شهید" و "ارزشهای انقلاب" توسط شخص دوم به عنوان روش فرار از مخمصهی رسانهیی سوالهای مجری، کاری نازیبا و ناموزون بود.
من قبلاً به عادل، برنامهی 90 و رویکرد صدا و سیما در میدان دادن به این برنامه انتقاد کرده بودم و دلیل انتقاداتم هم مشخص بود. در فضایی که نخبگان علمی و فرهنگی کشور، کمترین تربیونها را برای ابراز وجود و عقیده دارند، توجه افراطی و 10 ساله به یک برنامهی فوتبالی، و نه ورزشی، غیرعادی به نظر میرسد. رواج پیدا کردن ادبیات غیرورزشی و توجه غیرمتناسب به فوتبال در حالی که دهها رشتهی ورزشی از فقر انکارناشدنی منابع مالی رنج میبرند و بودجهی فدراسیونیشان از دستمزد ماهیانهی یک بازیکن فوتبال کمنر است هم از دیگر دلایل انتقادم بود، که البته هنوز بر سر آن هستم.
من متاسف نیستم که مرا این روزها در برخی فرصتها، به دلیل آنچه که چند ماه پیش نوشته بودم، در عجیبترین و جالبترین شکل ممکن به جریانهای تازهیی که حول محور برنامهی فوتبالی 90 اتفاق افتاده متصل کردند، چرا که اصولاً در این مورد اظهار نظری نکرده بودم. این که من را به آنچه "جریان دولتی ضد آزادی رسانهیی" میخواندند منسوب کردند، بسیار شگفتانگیز و جالب بود!
اما علاقه دارم بیان کنم که من، نمیپسندم اگر برنامهیی به صرف مطرح کردن چند انتقاد ساده، بخواهد دچار محدودیت شود و بهانهی تعطیلی یا کاسته شدن از حمایتهایش، انتقاد از دولت باشد، که یک امر بدیهی و طبیعی است. من در این راستا، که برنامهی 90 همانند هر مجرای رسانهیی دیگری، امکان انتقاد از دولت در زمینهی مربوط به خودش را داشته باشد، از آن حمایت میکنم و معتقدم که این انتقادها نه فقط در 90 بلکه باید در همهی برنامههای تلویزیونی مطرح شوند تا راندمان کاری کشور و دولت به طور همزمان بالا برود.
از اقدام صدا و سیما هم در حمایت از برنامهی 90 در این شرایط زمانی خاص و برای پشتیبانی از آزادی بیان و گفتار، حمایت میکنم و معتقدم عاقلانهترین کار ممکن در این زمینه انجام شده است، چرا که نه بر خلاف گفتههای آن سخنگوی محترم، دولت با یک انتقاد ساده از یک برنامهی سادهی تلویزیونی تضعیف میشود، و نه ارزشهای کسی زیر سوال میرود. انتقاد من از 90، موضوع دیگری است که البته نه الان، بلکه در شهریور 87 مطرح شده یعنی زمانی که اصلاً این بحثها وجود نداشت.
آنچه که من میگویم، این است که در یک فضای غیرمتکثر رسانهیی، که شبکههای رادیویی و تلویزیونی در اختیار دولت است، تعداد انتخابها از 10 یا 11 شبکه به صورت همزمان بیشتر نمیشود و شما برای دریافت برنامههای مورد علاقهی خود، حق شارژ پرداخت نمیکنید، اختصاص دادن میلیاردها تومان بودجه و هزینه به یک برنامه، که کارکرد علمی و موثری ندارد، یک امر غیرمنطقی و ناپذیرفتنی است.
وقتی هنوز فرهنگ عمومی در ورزشگاههای فوتبال، آنقدر بالا نرفته که تماشاگران ما، در ازای یک تصمیم ناخوشایند داور، اعضای خانواده و ارزشهای شخصی او را مورد توهین الفاظ ناشایست قرار ندهند، وجود برنامهی 90 که تنها به جزییاتی همانند اشتباه بودن آن تکل یا درست بودن این آفساید میپردازد، تنها باید در یک حاشیه قرار گیرد نه در صدر برنامههای تلویزیونی.
وقتی شما در آمریکا زندگی کنید که به 1200 شبکهی تلویزیونی ملی دسترسی دارید، این مهم نیست که برنامهی Larry King Live به مدت 24 سال و بلاانقطاع پخش شود، چرا که اساساً CNN در میان آن همه شبکه و غول رسانهیی، تنها یک گزینه است. اما وقتی ما تنها یک شبکهی 3 داریم که رویکرد غیررسمی و بازتری نسبت به رویدادهای روز دارد و براند شبکهی جوان را برای خودش برگزیده، نمیتوانیم انتظار داشته باشیم که یک برنامه، 10 سال مداوم، تمام تمرکز و دغدغهی مسوولان را به خود اختصاص دهد.
مطمئن باشید چنین برنامهیی در آمریکا، و حتی در انگلیس یا نروژ، یک برنامهی تلویزیونی معمولی خواهد شد که شاید برای هر مسابقهی تلویزیونیاش، 3 میلیون نفر پیامک نفرستند.
استدلال من مشخص است. اما اینکه بهانهی محدود کردن 90، مبارزه با رویکرد انتقادی آن باشد، اصلاً پذیرفتنی نیست و در شان وزارتخانه ها و سازمانهای ما هم نیست که در برابر یک برنامهی تلویزیونی، برآشفته شوند و موضعگیریهای عجیب و غریب بکنند. ما باید به آن مرحله از تکثر رسانهیی برسیم که عادل فردوسی پور، یکی از هزاران "چهره"ی خبرساز ورزش ما باشد، نه محور همهی تحولات رسانهیی.
ضمن اینکه من به عادت قهرمانپروری هموطنانم که یک شب عادل فردوسی پور را به قهرمان آزادی و حرفهگری تبدیل میکنند و ممکن است همین فردا او را با شدت تمام زمین بزنند، چندان علاقهیی ندارم. من همهی آدمها را نسبی و نه مطلق، خاکستری و نه سیاه و سفید، و در جایگاه خودشان میبینم. برای عادل به عنوان یک چهرهی رسانهیی تحصیل کرده، مسلط به زبان، آشنا با دانش رسانهیی روز و مرتبط با جهان اطلاعات، احترام زیادی قایلم، اما مطمئناً انتقادات زیادی به او دارم که مطرح کردهام، و باز هم خواهم کرد. البته ممکن است این انتقادها، به مرور زمان و بر اثر تغییر ادبیات، رشد فکری بیشتر و متفاوت بودن رویکرد نوشتاری، لحنهای دیگری داشته باشند، که یک امر بدیهی است!
Matthew Kennard روزنامهنگار سرشناس انگليسي و ستوننويس روزنامهي گاردين است كه در سال 2006، برندهی یکی از جوایز روزنامهی گاردین برای بهترین نویسندهی دانشجو در انگلیس شد. شیکاگو تریبون، Newsday، نیویورک پست و New Statesmen از جمله روزنامههایی هستند که او سابقهی نوشتن در آنها را دارد.
گفتوگوهای کنارد با نوام چامسکی، هاوارد زین، کن لیوینگاستون و جک استراو، او را در 25 سالگی به یک روزنامهنگار کارآزموده و محبوب در انگلستان تبدیل کرده است. (یک بازیگر تلویزیون در انگلیس، دقیقاً همنام اوست)
پروندهی تحقیقی او در مورد اظهار نظر نژادپرستانهی دکتر فرانک الیس، استاد دانشگاه لیدز انگلیس که سیاهپوستان را افرادی با بهرهی هوشی کم خوانده بود، ضمن برانگیختن اعتراضات سراسری در انگلیس، منجر به بازنشستگی زودهنگام این پروفسور شد.
گفتوگو با متیو کنارد، مرا به آیندهی روزنامهنگاری حرفهیی و اخلاقگرا در جهان امیدوار کرد. او در مصاحبهاش، ضمن انتقاد از سیاستهای دوگانهی آمریکا و متحدانش در قبال پروندهی هستهیی ایران، مدعی شد که کشورها یا باید مانند اسراییل به آمریکا متصل بشوند تا مصونیت به دست بیاورند و بتوانند به رااحتی در زرادخانههایشان 200 کلاهک انباشه کنند، یا مثل ایران راه مستقل در پیش بگیرند و تنبیه شوند.
او معتقد است قوانین بینالمللی بیشتر از آنکه بر پایهی عدالت سیاسی و برابری اجرا شوند، بر پایهی روابط کشورها با آمریکا تنظیم میشوند. پاکستان میتواند موشک هستهیی بسازد، چرا که با آمریکا سازش میکند، و ایران نمیتواند برق هستهیی تولید کند، چون مخالف آمریکاست.
با او همچنین در مورد بحران غزه صحبت کردم. او در یک جمله میگفت: ایهود باراک هم مانند همهی سربازانش، جنایتکار جنگی است. آلام مردم غزه با محاکمهی باراک درمان نمیشود، اما نیاز است که همهی جهان، این دولت نژادپرست و آپارتاید را تحریم کنند تا بداند که دورهی تروریسم و کشتار جمعی به پایان رسیده است.
متن کامل این گفتوگو را از لینکهای زیر دنبال کنید
Matt Kennard: Iran more committed to non-proliferation than Israel
Adam Shapiro، فعال آمریکایی حقوق بشر، فیلمساز و مدیر جنبش International Solidarity Movement است که یکی از نهادهای مهم بینالمللی در زمینهی حمایت از حقوق مردم فلسطین محسوب میشود و برای فراهم کردن کمکهای بشردوستانه شامل غذا، پوشاک، دارو، لوازم زندگی و حمایت دیپلماتیک از 60 سال مقاومت مردم فلسطین در برابر دولت اشغالگر اسراییل فعالیت میکند.

در سال 2002 و در پی دیدار او با یاسر عرفات، رییس وقت تشکیلات خودگردان فلسطینی، آدام به شهرتی جهانی دست یافت و پس از آن تلاش کرد تا از فرصت به وجود آمده استفاده استفاده کند و به عنوان یک روزنامهنگار، صدای مردم فلسطین را در رسانههای آمریکایی انعکاس دهد.
آدام شاپیرو به دلیل مواضع مستقل و ضداسراییلیاش، توسط روزنامهنگاران و رسانههای آمریکایی مورد هجمهی زنندهترین توهینها و حملات قرار گرفته و برخی از سایتهای افراطیون یهودی هم او را تهدید به مرگ کردهاند.
در گفتوگویی که اخیراً با این فعال صلح انجام دادم، او اعلام کرد "این فقط کشتار جمعی در غزه نیست که ما را میآزارد. ما معتقدیم که 60 سال جنایات اسراییل امروز باید در یک دادگاه جهانی بررسی و محکوم شود." او همچنین معتقد بود "ماهیت اسراییل با خونریزی و جنایت گره خورده است."
متن کامل انگلیسی این گفتوگو را میتوانید در سایت Palestine Think Thank بخوانید.
این گفتوگو توسط Manuela Vittorelli مترجم اهل کالیاری به ایتالیایی ترجمه و در سایت Arianna Editrice منتشر شده است.
یک عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی گفت: اوج وقاحت است کشوری که جزیی از خاک ایران بوده الان از کشور اولیه ادعای مالکیت می کند!
عوض حیدرپور در گفت و گو با خبرنگار عصرایران اظهار داشت: همه اسناد و مدارک نشان می دهد که جزایر تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی از روز تشکیل ایران متعلق به ما بوده و از آن گذشته خود امارات هم مال ایران بوده و این وقاحت است که اماراتی ها ادعای خاک ایران را می کنند و از آن وقیحانه تر تایید این ادعاهاست.
نماینده شهرضا درباره «اظهارات برخی مسوولان خارجی در تایید ادعاهای امارات» گفت: مسوولان کشورهای دیگر در نشست های خود به امارات چراغ سبز نشان می دهند و برای دلخوش کردن اماراتی ها مطالبی را می گویند و ما هشدار می دهیم اظهار نظر در مورد خاک جمهوری اسلامی ایران در صلاحیت مالک آن یعنی ایران است نه کسانی که نه ایران را می شناسند نه امارات را و 4 صباحی مسوولیت دارند و بعد از آن هم کنار می روند!
این نماینده مجلس در خصوص برخوردهای نامناسب امارات با شهروندان ایرانی تاکید کرد: اماراتی ها برخوردشان با ایران بر اساس منافع مادی شان است و دوستی صمیمانه با ما ندارند ، بنابراین مسوولان ما باید به طور جدی مسایل فی مابین و بحث ارتباط با این کشور را بررسی کنند و اماراتی ها ملزم به رعایت حقوق ایران و شهروندان ایرانی شوند.
وی در خاتمه ادعاهای امارات در مورد جزایر ایرانی را یاوه گویی دانست و گفت: ایران باید به طور جدی به امارات پاسخ بدهد.
سامه حبيب خبرنگار بينالمللي فلسطيني و ساكن شهر غزه است. در روزهاي اوج حملات اسراييل به غيرنظاميان و شهروندان نوار غزه، او بيش از ۱۰۰ گزارش تصويري، صوتي و خبري به رويترز، گاردين، واشنگتن پست، آسوشيتد پرس و خبرگزاري رامتان (خبرگزاري محلي نوار غزه) ارسال كرد و با شبكههاي خبري گوناگون همچون MSNBC و CNN به عنوان خبرنگار ميهمان گفتوگو كرد.
وبلاگ انگليسي سامه حبيب را اينجا و همينطور آرشيو تصاوير تكاندهندهي او از مقاومت 22 روزهي مردم محاصرهشدهي غزه را اينجا ميتوانيد بخوانيد و ببينيد.
گفتوگوي من با سامه حبيب براي سايت خبري The Comment Factory را ميتوانيد از اين لينك بخوانيد. بلايي كه اسراييل بر سر تاسيسات زيربنايي، مخابرات، تلفن و اينترنت در غزه آورد، باعث شد تا انجام شدن همين مصاحبهي كوتاه، سه روز تمام وقت ببرد و طول بكشد كه البته سرانجام به لطف خدا انجام شد و به پايان رسيد.
سامه حبيب ميگفت كه براي شارژ كردن كامپيوتر همراهش (كامپيوتر روميزياش به دليل قطع برق تمامي نواحي غزه توسط اسراييل، امكان كار كردن ندارد) بايد حداقل 3 كيلومتر پيادهروي ميكرد و به ازي هر بار، 5 دلار به مردي كه قبلاَ آرايشگر بوده و بعد مغازهي خود را به محل شارژ لوازم الكترونيكي تبديل كرده، ميپرداخته است.
او همينطور ميگفت كه در روز بيستوسوم يعني دقيقاَ روزي كه اسراييل آتشبس يكطرفهي خود را اعلام كرد و گفت كه عقبنشيني خواهد كرد، يك هواپيماي جنگي اقدام به ريختن چند بمب موشكي در شمال غزه كرد و 4 نفر كودك را به بيمارستان فرستاد...
روزنامهی جام جم، گفتوگو: سید ایمان ضیابری، احمدرضا توسلی
هانس ويلهلم، همانند جي. كي. رولينگ، نويسندهاي تجاري نيست . او نويسندهاي است كه در سراسر جهان، آثار او را آميخته با اخلاق و معنويت كودكانه ميدانند.

